Զգուշացե՛ք, դռները փակվում են...

Բարև՛ :)

Վաղուց հայերեն չէի գրել... ՈՒզում էի ռոմանԾիկ գրառում անել, բայց չի ստացվի, պիտի բողոքեմ!!

Ձեռքս ցավում ա, բուդու կՌատկԸ... :)

Շա՜տ վաղուց մետրոյից չէի օգտվել...Որ Դ.Քեմերոնի նկարներն էլ էդքան հաճախ չտեսնեի, երևի չհիշեի, որ մենք էլ նման հրաշալի փոխադրամիջոց ունենք Երևանում... 

Շատ էինք ուշանում... Պայմանավորված ժամից արդեն 1 ժամ անցել էր.. Նայելով ժամին ու գտնվելով «Հայաստան» առևտրի կենտրոնի հենց դիմացը` մինչ լուսաֆորը կկանաչեր, մտքովս անցավ մետրոյով գնալ. ավելի շուտ կհասնեինք. էդ ժամին քաղաքում անտանելի խցանումներ են... Միանգամից կանգնեցրի մեքենան ու դեպի գետնանցում... Մտանք մետրո (ի դեպ, նոր նարնջագույնը վատը չի:)\y/)... Մինչ մի քանի ժամ առաջ Հայաստան ժամանած ընկերուհուս պատմում էի, թե ինչքան լավն ա մեր քաղաքը ի տ.դ. ի տ.պ., հասանք մեր կայարան... Չլսեցի, թե որտեղ ենք, կողքիս նստած աղջկան հարցրի.

  -Կներե՛ք, սա ո՞ր կայարանն էր (մարդիկ արդեն դուրս էին գալիս)...

  -Հանրապետության հրապարակ...

    (Շրջվեցի դեպի ընկերուհիս)

  -Ась, вышли, быстренько...

Հասցրել էր հնչել «Զգուշացե՛ք, դռները...» ու ես հայտնվեցի դռների արանքում... Երբ հնչեց «...փակվում են», դրանք արդեն փակվել էին... 

Մի քանի օր առաջ ՄալախԸվի թոլք-շոուի թողարկումներից էի դիտել... ԴԻՏԵ՛Ք ինքներդ ու կպատկերացնենք, թե ո՜նց էդ տեսարանը եկավ աչքերիս առաջ, երբ դռները էդ հարվածից հետո ավտոմատ չբացվեցին... 

 Ինձ թվաց` հեսա կլխճվեմ, կընկնեմ էն մարդու օրը ու հետմահու կդառնամ «Կիսաբաց լուսամուտներ»-ի հերոսուհի...:/ Բայց ի բարօրություն «Երևանի մետրոյի» աշխատակիցների և ի տապալումն «Կիսաբաց լուսամուտներ»-ի 'էքսկլյուզիվ' թողարկման, ամենադիմացի վագոնում էի, ու չհասկացա` հայելիով նկատեցին, թե վագոնի ներսի բղավոցից...դռները բացեցին... ՈՒ ինձ մարդիկ օգնեցին դուրս նետվել... :)

Ներսում նստածները երևի իմ չափ վախեցան, ոչ պակաս` վարողը... 

Չգիտեմ` արդյո՞ք երբևէ կրկին կօգտվեմ էդ փոխադրամիջոցից... Բայց հուսով եմ` էս դեպքից հետո համապատասխան անձինք դռները փակելիս մի քիչ ավելի զգոն կլինեն, ականատեսներն ու պոստս ընթերցողներն էլ ինձ պես չեն շտապի` արդեն իմանալով, որ երբեմն դռները փակվում են «Զգուշացե՛ք, դռները փակվում են»-ին գրեթե զուգահեռ...

Հ.Գ. Մեր վարչապետը մի բան գիտի, որ վերոնշյալ փոխադրամիջոցից չի օգտվում ;)

Каждому из нас очень хочется СЧАСТЬЯ...

"Каждому из нас очень хочется СЧАСТЬЯ... Простого, тихого, светлого... Так, чтобы прижаться к родному плечу, забывая все плохое... Рассказывать взахлеб все, что наболело, когда слова не успевают за ходом мыслей... Молчать и смотреть в бесконечность любимых глаз... 

Каждому из нас очень хочется НЕЖНОСТИ... Наивной, как первые весенние цветы... Ласковой, напоминающей солнечные лучи...чтобы всю и без остатка!!

Когда эту нежность дарит любимый человек, хочется ответить ему тем же. Нет! Во много миллионов раз больше! Обнять так, чтобы он почувствовал!.. 

Каждому из нас очень хочется ВЕРЫ - порою, ее так не хватает... Чтобы, когда почти сломалась или сломался, кто-то тихо шепнул: "Ты сможешь, у тебя все получится!!.." Чтобы засыпать с уверенностью, что завтра непременно наступит... 

Каждому из нас хочется ЛЮБВИ! И даже тем, кто говорит, что уже никогда не сможет ее обрести... Любовь одинаково нужна и бедному, и богатому, и умному, и не очень... Да всем, всем без исключения, нужна Любовь - то нежное и верное чувство, которое и делает нас СЧАСТЛИВЫМИ..."

ЛЮБИТЕ...И БУДЬТЕ СЧАСТЛИВЫ!! :)

Hаyчи меня искyсствy маленьких шагов...

Господи, я пpошy не о чyдесах и не о миpажах, а о силе каждого дня. Hаyчи меня искyсствy маленьких шагов...

Сделай меня наблюдательным и находчивым, чтобы в пестpоте бyдней вовpемя останавливаться на откpытиях и опыте, котоpые меня взволновали. Hаyчи меня пpавильно pаспоpяжаться вpеменем моей жизни. Подаpи мне тонкое чyтье, чтобы отличать пеpвостепенное от втоpостепенного. Я пpошy о силе воздеpжания и меpы, чтобы я по жизни не поpхал и не скользил, а pазyмно планиpовал течение дня, мог бы видеть веpшины и дали, и хоть иногда находил бы вpемя для наслаждения искyсством. Помоги мне понять, что мечты не могyт быть помощью. Hи мечты о пpошлом, ни мечты о бyдyщем. Помоги мне быть здесь и сейчас и воспpинять этy минyтy как самyю важнyю. Убеpеги меня от наивной веpы, что все в жизни должно быть гладко. Подаpи мне ясное сознание того, что сложности, поpажения, падения и неyдачи являются лишь естественной составной частью жизни, благодаpя котоpой мы pастем и зpеем. Hапоминай мне, что сеpдце часто споpит с pассyдком. Пошли мне в нyжный момент кого-то, y кого хватит мyжества сказать мне пpавдy, но сказать ее любя! Я знаю, что многие пpоблемы pешаются, если ничего не пpедпpинимать, так наyчи меня теpпению. Ты знаешь, как сильно мы нyждаемся в дpyжбе. Дай мне быть достойным этого самого пpекpасного и нежного Даpа Сyдьбы. Дай мне богатyю фантазию, чтобы в нyжный момент, в нyжное вpемя, в нyжном месте, молча или говоpя, подаpить комy-то необходимое тепло. Сделай меня человеком, yмеющим достyчаться до тех, кто "внизy". Убеpеги меня от стpаха пpопyстить что-то в жизни. Дай мне не то, чего я себе желаю, а то, что мне действительно необходимо. Hаyчи меня искyсствy маленьких шагов... ©Антуан де Сент-Экзюпери

Про дефицит эмпатии...

Читала одну статью про "как изменился этот мир...и как люди изменились и блаблабла..." и мне сразу захотелось поговорить кое о чем важном /правда, я не прожила пол века, но сейчас в 2012-ом году невозможно не заметить как все действительно меняется..и меняется с каждым днем..и не всегда к лучшему/, о том, почему мы стали такими невнимательными друг к другу... Почему мы деградируем такие способности в нас как эмпатия??

И вправду, почему эмпатичных людей становится все меньше и меньше?? Является ли НЕэмпатизм причиной эгоизма?? Или это ход к эгоизму?? А может это итог эгоизма и безразличия?? Легко ли быть эмпатичным?? И вообще, что такое эмпатия??

 Эмпатия - это способность чувствовать то же, что чувствуют другие люди... Это умение разделять чужую радость и горе, способность сопереживать... А быть эмпатичным, знайте, не легко... Сейчас более моден пофогизм... Ведь намного легче плевать на чувства других, забить, чем понять и хотя бы попытаться помочь...  Не быть эмпатичным - это и есть безразличие... А быть, поверьте, способны все без исключений, потому что эмпатия детерминирована генетически, т.е. это врожденное свойство, а значит - эмпатию испытывают все, но очень многие ее деградируют... Почему?? Даже животные и растения способны проявлять ее... А МЫ...

П.С. Люди, равнодушие и безразличие убьют нас... Stop iiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiit!!

ՇՏԱՊ!!

ՇՏԱՊ!!

Դիմում եմ բոլոր ընթերցողներիս... 

Հակիրճ...

Այսօր Նելլի Ադամյանը գտնվում է Մոսկվայում, ուր տեղափոխվել է սուր լեյկոզի սրացումից (ռեցիդիվից) հետո: Այժմ նա ընդունում է ինտենսիվ քիմիոթերապիայի 3 կուրս, որից հետո, ըստ Մոսկովյան բժիշկների, տվյալ տիպի լեյկոզի համար շատ մեծ հավանականություն կա Նելլիի վերջնական ապաքինման: Բուժումը բավականին մեծ ծախսերի հետ են կապված, իսկ Ադամյանների ընտանիքը այլևս ոչինչ չունի առաջարկելու իրենց աղջկա կյանքի փրկության համար...

Նելլիի Մասին...

Ադամյան Նելլին ծնվել է 1990 թվականին Երևանում: Դպրոցն ավարտելուց հետո ընդունվել է Երևանի պետական գեղարվեստի ակադեմիան, որի մագիստրատուրան ավարտել է զուգահեռ քիմիոթերապիայի 1-ին կուրսին: Շատ է սիրում երաժշտություն, պար, նկարել (հիանալի նկարում է), սիրում է ապրել և սիրում է այս հիասքանչ աշխարհը, որը վերջին տարիներին Նելլիի համար դարձել է իրական դժողք... 

Հիվանդության Մասին...

Սարսափելի հիվանդությունը հայտնաբերվեց ուղիղ 2 տարի առաջ, 2010-ի գարնանը: Առաջին քիմիոթերապիայի բուժումը Նելլին ստացավ Պրոֆեսոր Ռ.Օ. Յոլյանի անվան արյունաբանական կենտրոնում (տեսնել փաստաթղթերը): Հիվանդությունը ժամանակավոր հետ նահանջեց, սակայն սույն թվականի մարտին նորից գլուխ բարձրացրեց: Հաշվի առնելով հիվանդի թույլ վիճակը և ռեցիդիվի բուժման պայմանների բացակայությունը Երևանում, հայ բժիշկները խորհրդով Նելլին տեղափոխվեց Մոսկվա՝ Ա.Ի.Բուռնազյանի անվ. Մոսկովյան Դաշնային Բժշկական Բիոֆիզիկական Կենտրոն: Բարեբախտաբար գտնվեցին շատ գթասիրտ բարեկամներ, ընկերներ և հարևաններ, ովքեր կարողացան գումար հայթհայթել (400 000 RUB) բուժման կանխավճարի համար: Մոսկովյան նոր ախտորոշումը՝ «սուր պրոմիելոցիտար լեյկոզ» տարբերվեց «Երևանյանից»՝ «սուր միելոբլաստ լեյկոզ», քանի որ բուժման եղանակը և դեղորայքները տարբեր են և այսօր մոսկովյան բժիշկները որոշել են գնալ բուժման, և ոչ վիրահատման տարբերակով: Այս տեսակի լեյկոզի համար բուժումը (5+2 սխեմայով երեք կուրս քիմիոթերապիա + Վեսանոիդ դեղորայք) ըստ մոսկովյան կլինիկայի բաժանմունքի վարիչ տն. Ա.Ա.Դավթյանի, կբերի գրեթե երաշխավորված արդյունքի: (Ցավոք սրտի պետք է նշեմ, որ ժամանակին ճիշտ ախտորոշման և բուժման դեպքում, այսօր Նելլին 91% հավանականութամբ լրիվ առողջ կլիներ): Բուժման արժեքը ըստ այս եղանակի 1 կուրսի համար կարժենա մոտ 800 000-1 000 000 RUB, իսկ ամբողջ բուժումը մինչև 3 000 000 RUB, կախված քիմիոթերապիայի կուրսերից հետո բարդությունների ընթացքից: 

Ցավոք սրտի Նելլիի բարեկամները և հարազատները այլևս ոչ մի հնարավորություն չունեն բուժման համար վճարելու...

Բոլորին խնդրում եմ չմնալ անտարբեր Նելլիի ճակատագրին և Ձեր հնարավորությունների սահմաններում օգնել հավաքել բուժման համար նախատեսված գումարը: Իհարկե, միայն միասնական ուժերով հնարավոր կլինի վերադարձնել Նելլիին կյանքի:

Եթե Դուք որոշել եք փոխանցել կամ արդեն փոխանցել եք գումար ստորև նշված ինչ որ մի եղանակով, կխնդրեմ  անպայման լրացնել այս ձևը: Լրացման նպատակն է հետևել Ձեր փոխանցմանը և երաշխավորել փոխանցված դրամի մուտքը Նելլիի բուժման հաշվին: Իսկ ԱՅՍՏԵՂ կարող եք հետևել Նելլիի բուժման ընթացքին...

Փոխանցման Եղանակներ
1. Բանկային Փոխանցում: 

Նունե Ադամյան
HSBC Bank Armenia (Էյջ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան)
Հ/Համար՝ 003150760001
SWIFT: MIDLAM22
Из России можно перечислить на этот специально открытый счет
Банк получателя: КБ ЮНИАСТРУМ БАНК (ООО)
Кор. Счет № 30101810600000000184
БИК 044585184
ИНН 7707286100
КПП 775001001
Адрес 127473, г. Москва, Суворовская пл., д.1
Назначение Платежа:
Для перечисления на счет Адамяна Степана Овсеповича № 40820810400005000106

2. WebMoney: 

Z Դրամապանակ (USD): Z303413568966 

R Դրամապանակ (RUB): R615978667668

Հ.Գ. Դուք կարող եք տեսնել Ձեր նվիրաբերած գումարը փոխանցումից մի քանի օր անց հետեւյալ հղումով: Փոխանցման հետ խնդիրներ ունենալու դեպքում կարող եք դիմել adamyann@list.ru էլեկտրոնային հասցեով: Անհրաժեշտության դեպքում,Դուք կարող եք դիմել Նելլիի հորը՝ Ստեփան Ադամյանին, ով գտնվում է Մոսկվայում (հեռախոս +791508489345) կամ Նելլիի քույր Նունեին, ով Երեւանում է (հեռախոս 093 52-94-21)...

Հ.Հ.Գ. ՄԻ՛ ԵՂԵՔ ԱՆՏԱՐԲԵՐ

0 km

Смотрела очередной фильм, в этот раз русский... Получила большой заряд эмоций... Фильм называется "Нулевой километр"... Сюжет рассказывать не собираюсь, но то, что фильм дает огромное количество сил, желание бороться за то, что действительно хочешь и в очередной раз поверить в то, что если ты веришь и искренне хочешь этого, то вся Вселенная стремится навстречу твоему желанию, и даже невозможное становится возможным...

Но самый главный фактор в фильме (как и в жизни) - это любовь...

Как говорится, лучше 1 раз увидеть чем 100 раз услышать, так что просто хочу посоветовать..посмотрите фильм обязательно!!

П.С. Любовь - главней всего в жизни, поверьте... Когда в твоей жизни есть любовь, ты начинаешь любить жизнь..и все в ней...... Без любви не существует счастья, желания не исполняются, стремления пустые, намного меньше красок в жизни, все просто бессмысленно... А когда кого-то в твоей жизни становится МНОГО, то...то слова лишние, надо просто наслаждаться жизнью... <3


П.П.С. - Почему-то вспомнила известную фразу Вишневского, которую до сих пор 'не пойму'... - Из всего, что вечно, самый краткий срок у любви ©

Без тебя этот город мне не мил...

После очередной доооолгой ночи, в поисках ответа на вопрос - чего же мне хочется, я решила включить плеер и немножко погулять по родному городу...

 Вот ходила и думала...разве это тот же город, что был несколько дней назад... Вроде-бы всюду знакомые лица, та же веселая молодежь, те же черно-розовые малолетки - представители дурацких субкультур, знакомая музыка, любимое кафе на том же месте, в общем ничего нового... И вдруг я ловила себя на мысли о том, что мой самый любимый город - Ереван, стал мне несколько чужим... Вернее чего-то мне в нем не хватало..скорее - кого-то... Да не кого-то, а именно ЕГО... 

Да, без НЕГО этот город мне не мил...

Мысли о том, что ОН далеко, заставили немножко погрустить, но за то уже знаю чего я хочу... :)

Хочу не о чем не думать... Хочу чтобы все за меня делали... Хочу новых мест, но старых людей... Или...лучше не надо никого...Хочу только уткнуться в любимое плечо и слушать родное дыхание, и чтобы когда он рядом, не было не телевизора, не интернета, не телефона... Хочу меньше эгоизма в людях... Хочу доброты, радости, искренности... Хочу чтобы жизнь никого не заставляла перестать верить в чудеса... И еще хочу...ладно, об этом я промолчу... :P 

Хочу все это и прямо сейчас...

P.S. Люблю...