Աշխարհի ամենադիտարժան և անսովոր վայրերն ըստ Google Earth-ի

Google Earth-ը հրապարակել է աշխարհի ամենադիտաժան և անսովոր լուսանկարների տասնյակը...

Google-ի աշխատակից Փոլ Ռեյդմախերի հավաստմամբ` իրենք ընտրել են առավել դիտարժան լուսանկարների տասնյակը, սակայն թե ինչ հերթականությամբ կդասավորվեն դրանք, պարզ կլինի քվեարկության արդյունքում:

Դրանք են` 

Հավայան հրաբուխներից մեկը

Էյֆելյան աշտարակը (իրոք, շատ հետաքրքիր դիրքից է նկարված)

Սաուդյան Արաբիայի անապատում գտնվող ֆերմաները

Դուբայի արմավենու կղզին

Բուդապեշտի Սուրբ Ստեֆան եկեղեցին

Արիզոնայի անապատում ամերիկյան ռազմաբազան

Պորտուգալական Ֆարոյում գտնվող քարանձավը

Լոս Անջելեսի նավահանգստի կոնտենյերների լուսանկարը

Վենետիկի ջրանցքները

Լոս Անջելես գետը

Երկխոսություն...

Երբ դեռ խորը քուն չմտած արթնանում ես, էդ վիճակով սկսում օրդ, առավել քան երբևէ մեծ ա ցանկությունը օրվա ընթացքում մաքսիմալ քիչ ԱՊ-ներն ու ոչ ցանկալի մարդկանց չհանդիպելը... Մի խոսքով ուզում ես նեյտՌալ օր անցկացնել քեզ հաճելի շրջապատում, շուտ տուն վերադառնալ ու ֆեյսբուք մտնել հանգստանալ... Բայց հակառակի պես էդպիսի օրերին մեկը/մի բան ճանապարհիդ կպատահի, որ քո օրվան աբստՌակտ գույներ հաղորդի ու մտածելու տեղիք տա...

Այսպես, այսօր`18:10 սահմաններում, դուրս գալով չեմասիորտեղից, նստում եմ առաջին իսկ պատահած տաքսին (դժվար ա էդ ժամին քաղաքի կենտրոնում ազատ մեքենա գտնելը) ու նստելուն պես աչքերս փակում` հույս ունենալով մի փոքր հանգստանալ... Բայց ինչ հանգստանալ... Ներսի ծխից սկսեցի խեղդվել... Մոտ 2 րոպե լռությունից հետո հնչեց հարցը.

- Երևի առաջին անգամ եք հա՞ նստում իմ ավտոն (հանելով հերթական ծխախոտը)...

- Կներե՞ք... (աչքերս բացեցի)

- Ասում եմ առաջին անգամ եք նստու՞մ ավտոս ...

- Դե, երևի... 

Նայում եմ դեմքին (Ա. Լինքոլնից երևի մենակ ականջների տարօրինակ փոքրությամբ էր տարբերվում, մոտ 50 տարեկան մարդ էր) ու փորձում հասկանալ, թե էդ հարցը к чему... 

Մի քիչ լռությունից հետո...

- Ջան, մի բան հարցնեմ էլի (մինչև հիմա չէի լսել, որ էդ տարիքի մարդը իմ տարիքի աղջկան..անծանոթ աղջկան..«ջան»-ով դիմեր)

- Կներե՛ք, ծխախոտը կհանգցնե՞ք. ծխին չեմ դիմանում...

- Հա, բա ոնց... Հա, ինչ էի ասում...

- Ահա՞...

- Որ հիմա ինձ դրսից զանգ գա, զանգ կգա՞...

- Կներեք, չհասկացա հարցը... o_O

- Դեե, որ դրսից զանգ տան, ասենք Վրաստանից կամ Թուրքիայից կամ Բաքուից, ես կստանա՞մ էդ զանգը, Վիվասելլը տենց բաներ անու՞մ ա...

- Դե, իհարկե, կստանաք...

- Բայց էս 10 օր ա օրը 15 անգամ մենակ ծնգում ա ու չեմ կարում վերցնեմ, չեմ հասցնում...

- Դե, փորձե՛ք հետ զանգահարել...

- Ասում ա ծառայությունը ակտիվացված չի, ո՞նց անեմ

- Փորձե՛ք ծառայությունը ակտիվացնել, միգուցե ստացվի (ինձ VivaCell-MTS-ի օպերատոր էի զգում)

- Ո՞նց

- Գնացեք Vivacell-ի ցանկացած սպասարկման կետ, Ձեզ կօգնեն...

- Հաա.... Բայց ախր ես ժամանակ չունեմ, այ աղջիկ ջան, օրս վայրկյանի պես թռնում ա... Էն աղջիկը ի՜նչ անի...

Մի քանի վայրկյանից ժպիտը դեմքին բարձրաձայն հիշեց.

- Նոր մագնիտԱֆոն եմ առել, մոռանում եմ դրա մասին...(ու որոշեց, որ «մարդ պիտի օրը 24 ժամ երաժշտություն լսի»)

Երաժշտությունն էլ մի երաժշտություն լիներ...

Էդ պահին մտածեցի, որ եթե երբևէ ունենամ մանդատ ՀՀ Խորհրդարանում, առաջինը երիտասարդության` առանց այդ էլ մտքերով, ինֆորմացիայով, ծրագրերով ու անընդհատ անալիզ անելով ծանրաբեռնված ուղեղը նման երաժշտությունով բռնաբարելու մասին հոդված եմ առաջարկելու, ու վստահ եմ, որ հոդվածը միաձայն կընդունվի...

...ՈՒ երբ հնչում էր անհասկանալի պատճառներով ԳՌեմմիի չարժանացած "я по кличке принц не хулиган"-ը, հասունացավ ավելի անկեղծանալու պահը...

- Հիմա քեզ եմ տանում, հետո նորից կապ կտամ կենտրոնին ու նոր ուղղություն կտան ու տենց մինչև ուշ ժամ, հետո քնելուց բացի ուրիշ բան մտքիս չի գալի, էն խեղճ աղջիկը ի՜նչ անի...

- Ի՞նչ աղջիկ (երբ երկրորդ անգամ կրկնեց, անկախ իմ կամքից հարցրեցի, հետաքրքրեց)

- Իմ..իմ ընկերուհին...

Ձայն չեմ հանում, նա էլ երևի զգաց հարցական հայացքս ու շարունակեց.

- Կինս մահացել ա, ես էլ հայտարարություն տվի, ասի ծանոթանամ, տենց ինքը սմս արեց ինձ, որ հեռախոսս տենաս մի 300 հատ կլնի, տենց խոսում էինք էլի, մի անգամ էլ հանդիպեցինք... Վերջին անգամ զանգեց, ասեց գնում եմ երազանքիս հետևից` Թուրքիա...

- Թուրքիա՞...

- Հա, դու էլ իմ պես վռազ վատը մտածեցի՞ր. Թուրքիա անբարոյականներն են գնում գործով, ինքը ինչ գործ պիտի աներ...

- Չէ, չէ, միանշանակ չի իհարկե...

- Բա քո կարծիքով խի՞ գնացած կլնի...

- Չեմ կարող ասել...

- Պարզվում ա ինքը սպԱրտսմենկայա, էն էլ ինչ սպԱրտսմենկա...

- O_o

- Հայաստանի 3-րդ կառատեիստն ա

- 3-րդ?

- Հա, բոլորը ճանաչում են

- Անուն-ազգանունը..կասե՞ք...

- Անունը Անահիտ, ազգանունը չեմ ՄԱՆԸՄ(նույնիսկ ինքը չէր «ճանաչում»)...

- ԱՆահիտ...չեմ լսել...

- Ստեղ տեղ չտվին, ճանապարհ չտվին, ո՛չ ստեղ, ո՛չ Ղարաբաղում, ինքն էլ գնաց Թուրքիա, ու հիմա ինքը Թուրքիայի դրոշի տակ ա "կպնում"

- Ո՞նց... Թուրքիայի՞...

- Հա բա, բա ի՞նչ աներ, ամեն մեկը իրա քրոջ կամ ախպոր երեխուն ա առաջ տանում, տենց գնար կորե՞ր... 

- Ամեն դեպքում, շատ մարմնամարզուհիների եմ ճանաչում, որ մեծ հաջողությունների են հասել առանց քեռիների/հորեղբայրների օգնության...

- Էէէէ ինչ միամիտ ա էսօրվա ջահելությունը /Ձեզ միայն թվում է :)/... Հա, ինչ էի ասում, ինքն ա սպասում զանգիս, ընդեղ հաղթել ա, գալիս ա, ու 7 օր ա ճանապարհը ձյունով ա փակված չի կարում հասնի, ես էլ չեմ կարում զանգեմ... Զգում եմ` էլ ոչ էլ կհանդիպենք. ես 2 օրից գնալու եմ ստեղից, փախնեմ պՌծնեմ...

- 1 օրվա ընթացքում արդեն 4-րդ մարդն եք, ումից իմացա, որ պատրաստվում ա գնալ...

- Բա ի՞նչ անեմ... Գործ չկա, ես լավ մասնագետ եմ, բայց գործ չկա, աղջի՛կ ջան, թե չէ խի՞ եմ տաքսի քշում, վԱՓՇե գործ չկա սաղ երկրով մեկ, որ էսքան մարդ գնում ա, մի բան կա, չէ՞...

- Չկա նման բան, լավ մասնագետը միշտ պահանջարկ ունի (չհարցրեցի` ինչ/ի/ մասնագետ է)

- Կարողա ունի բայց ոչ ստեղ, ստեղ մենակ ուտոցի ա ու խլոցի, զզվում եմ էս երկրից, ազգությունս էլ փոխեմ, պՌծնեմ...

(ՈՒզում էի կրկնել մի արտահայտություն/Լավ է կյանքում մեկ մոմ վառել, քան ամբողջ կյանքում անիծել խավարը/, որ շատերին եմ ասում, բայց ինձ թույլ չտվեցի, ու կարիքն էլ չկար)

- Երևի թուրք եք ուզում դառնալ, չէ՞... (հարց ու պատասխանի տեսքով)

- Թեկուզ, թուրքը որ թուրքա իրա երկրին տեր ա...

- Երևի ուզում էիք ասել մեր երկրին...

- Էդ վաղուց իրանցն ա, ու պռիզնատ չենք գալիս, Կիլիկիա ենք երգում, ջահել եք, շատ բան չեք հասկանում... Երևում ա` խելացի էլ ես, որ ինձ լսես դու էլ չես մնա, գնա, մի բանի կհասնես, ստե տեղ չեն տա եթե վերևներում ծանոթ չունեցար...

- Չեմ պատրաստվում...

- Ինչ ասեմ...

- ...Դուք Ձեզ չեք գտնում, գնում եք, Ձեզ իրավունքն ա, ես ինձ էստեղ եմ լավ զգում, շնորհակալ եմ խորհրդի համար...

- Դու որտե՞ղ ես աշխատում...

- ...Խաչմերուկից դեպի ձախ ենք գնալու...

ՈՒրախ էի, որ արդեն տուն էի հասնում... Կանգնեցրի մեքենան, դուրս էի գալիս, ու...

- Աղջի՛կ ջան, արի ես իմ համարը թողնեմ, որ բժիշկի ծառայություն պետք լինի, կզանգես, լա՞վ, ես լավ բժիշկ եմ, ամեն ինչ բուժում եմ, ԴԱԺԵ ռակ, ամեն-ամեն ինչ...

- Ո՞նց... O_O

- Ավանդական միջոցներով, ՊՌՈՍՏԸ սեՌԾիֆիկատ չունեմ, շատ մարդկանց եմ բուժել...

- ...Լավ, ասեք...

Վարորդի հեռախոսահամարն ու անունը գրանցեցի ու երբ փորձում էի վերջապես դուրս պրծնել ծխից ու փրկել ինձ էդ երգերից /որոնք մինչև հիմա մտքումս երգում եմ:)))/, հնչեց անսպասելին.

- Աղջի՛կ ջան, ես ստեղ շատ բան եմ կորցրել իմ մեղքով, ու դրա համար եմ փախնում, մի քիչ էլ տաքացած էի... Դու ինձ մի լսի, երբեք չգնաս ստեղից ու հայ կմնաս...

- (Ժպտացի) Հաջողություն...

Հ.Գ. Դիմում եմ բոլոր-բոլոր երիտասարդներին... Էս երկրի տերը ՄԵ՛ՆՔ ԵՆՔ, ամեն ինչ մեր ձեռքերում ա, էդ թվում` մեր ապագան... Այսօրվա պտուղը երեկվա տնկած ծառի արդյունքն ա, մի՛ մոռացեք... Չի եղել մի նպատակ, որի շուրջը համախմբվի ՀԱՅ երիտասարդությունը ու չկարողանա իրականացնել, չկա նման բան, չի եղել ու չի լինի... ՈՒ հավատացե՛ք, մարդ, որը ձեզանից 3 անգամ շատ կյանքի փորձ ունի, երբեմն հենց ձեզ օգնության կարիքն ունի, ուղղակի նա չգիտի էդ մասին ;) Մեր հզորությունը, մեր ազգի հզորությունը կախված է մեր միասնությունից... 1 ժամ քիչ քնելով դուք այսօր 60 րոպե ավել մտածելու, իսկ վաղը` գործելու ժամանակ կունենաք...
Մնա՛նք ուժեղ ու ավելի ուժեղանա՛նք, ու ոչ մի դեպքում չլքենք առանց այդ էլ լքված քաղաքը...


Հ.Հ.Գ. ԵՍ ՄՆՈՒՄ ԵՄ!!

С Днем влюбленных!! :)

Сегодня, 4 февраля, в Армении отмечают праздник Сурб Саркиса (Святого Саркиса), покровителя молодых и влюбленных...

Святой Саркис (285-337) - один из самых любимых святых армянского народа, которого за храбрость византийский император Константин наградил титулом князя и назначил полководцем граничащей с Арменией Каппадокии. Во время гонений на христиан Святой Саркис покинул империю и нашел пристанище в христианской Армении. Когда персидский царь Шапух потребовал от него поклоняться огню и приносить жертвы, святой отказался и разрушил жертвенник.

Первым принял мученический венец его сын Мартирос. Св. Саркис был заточен в тюрьму, но, оставшись непреклонным в своей вере, вскоре был обезглавлен. После гибели Св. Саркиса над телом его возникло свечение. За христианскую веру погибли также и преданные Св. Саркису четырнадцать воинов. Верующие люди захоронили тела мучеников в городе Амии...

Просветитель и основатель армянского алфавита Месроп Маштоц привез мощи Саркиса в Армению, где затем была построена церковь в его честь.

Так, 4 февраля празднуется день Святого Саркиса, его сына Мартироса и 14 храбрых воинов Саркиса, погибших во имя христианской веры. Этот праздник носит общенародный характер, начиная со Средних веков. Его имя упоминается в Деяниях святых...

Распоряжением Католикоса Всех Армян Гарегина Второго праздник Святого Полководца Саркиса провозглашен Днем благословения молодых.

День Святого полководца Саркиса в Армении принято отмечать не только церковными обрядами. По традиции армянская молодежь посещает церкви имени Св. Саркиса, чтобы получить благословление Святого Саркиса, считающегося заступником всех молодых. В этот день молодые молятся и просят Святого донести их молитвы до Всевышнего.

Празднества Святого Саркиса продолжается вплоть до вечера 13 февраля (праздник Трндез), когда люди несут домой из церквей священный огонь...

По народной древней традиции в ночь перед праздником Св. Саркиса молодые едят соленые лепешки, после этого не трапезничают и не пьют жидкости в ожидании увидеть во сне суженого или суженую...

К этому дню относится еще один обычай: поднос с мукой из жареной пшеницы ставят на крыше или на балконе и ждут следа копыта коня Св. Полководца Саркиса...

Согласно легенде, Св. Саркис должен с ангелами пролететь над домами. И если в подносе с мукой оставит след от копыта своего белого коня (символ чистоты и беспорочности), то в этом году исполнится мечта влюбленного юноши или девушки...

Сегодня двери церкви будут открыты допоздна. В рамках празднования пройдут выставки в Доме художников и в Национальном центре живописи...

Поздравляю всем влюбленным, желаю НАСТОЯЩЕГО СЧАСТЬЯ, радуйтесь, что живете, любите и любимы!!

В погоней за СЧАСТЬЕМ мы часто забываем о НАСТОЯЩЕМ полагаясь на призрачное будущее... Это неправильно, ведь СЧАСТЬЕ существует только и только в НАСТОЯЩЕМ... А для другого времени СЧАСТЬЕ имеет совершенно другой смысл и название другое...

Счастье в будущем - это мечта...

Счастье в прошлом - это ностальгия...

...Так живите НАСТОЯЩИМ! И будьте счастливы ЗДЕСЬ И СЕЙЧАС!!

9/11 или НЕВЕРОЯТНЫЕ ФАКТЫ...

9/11...

Это дьявольское число (с 2001), которое всем о чем-то говорит, у каждого с этим числом что-то ассоциируется. Вот если написать заголовок "9/11", то и без текста напишу сразу тэги "США, 2001, Пентагон, Смерть, Катастрофа, Террористический акт, Аль-Каида, Осада, 2974, 11" и т.д.... 

ЧТО БЫЛО НА САМОМ ДЕЛЕ?

В апреле прошлого года на youtube попал самое шокирующее видео с шокирующими фактами (и странно, что всего 1000 просмотров)... И прежде чем вы посмотрите, предлагаю обратить внимание на следующие факты (от пользователя IRONKAGiRL) :

1. В названии Нью-Йорк (New York City) 11 букв

2. В названии Афганистан (Afghanistan) 11 букв

3. В имени Ramsin Yuseb (террорист, в 1993 году запланировавший разрушение Башен Близнецов в Нью-Йорке) 11 букв

4. В имени Джордж Буш (George W Bush) 11 букв

Это может показаться лишь случайностью, будет интереснее дальше:

5. Нью-Йорк является 11-м штатом в государстве

6. В самолете 11 летело 92 пассажира (9+2 = 11)

7. В самолете 77, который тоже влетел в Близнецов, было 65 пассажиров (6+5 =11)

8. Трагедия произошла 11 сентября, или 11. 09 (1+1+9=11)

9. Номер телефона службы спасения в США - 911 (9+1+1=11); 

Это только совпадения?? Читайте дальше!!

10. Число жертв на самолете, потерпевшем крушение, составило 254 (2+5+4 =11)

11. 11 сентября 254й день в году (2+5+4=11)

12. 3.11.2004 произошли взрывы в Мадриде (3+1+1+2+0+0+4 =11)

13. Трагедия в Мадриде произошла через 911 дней, после трагедии в Нью-Йорке (9+1+1= 11)

А сейчас более необычные факты:

Самый известный символ США, после звезд и полос, ОРЕЛ...

Следующие стихи взяты из Корана, самой священной книги ислама: 

"И написано, что сын Аравии разбудит грозного Орла. Гнев Орла ощутят все земли Аллаха, и пока некоторые люди будут трепетать в отчаянии, многие возрадуются: так как гнев Орла очистит земли Аллаха и наступит мир."

Итак, это были стихи Корана под номером 9.11

Вы все еще верите, что это простые совпадения?

Попробуйте сделать следующее и посмотрите, что вы после этого будете думать и во что верить:

1.Откройте Microsoft Word:

2. Напечатайте: Q33 NY. /Это номер первого самолета, влетевшего в Близнецов/

3. Выделите Q33 NY

4. Измените размер до 48

5. Измените шрифт на WINDINGS (WINDINGS 1)

Получилось Q33 NY?

Теперь вам следует посмотреть ЭТО ВИДЕО...

А свои предположения можете оставить при себе ;)

ՀԱՂԹԱՆԱԿ...

ՇՆՈՐ-ՀԱ-ՎՈ՜Ր... :)

Կեցցե՛ Հայաստանը, կեցցե՛ արդարությունը, կեցցե՛ Ֆրանսիան...

Քիչ առաջ Ֆրանսիայի Սենատում ավարտվեց մոտ յոթը ժամ տևած քննարկումը, որի արդյունքում Սենատն ընդունեց հայերի ցեղասպանության ժխտումը քրեականացնող բանաձևը, որը մեկ ամիս առաջ՝ դեկտեմբերի 22-ին ընդունել էր նաև Ֆրանսիայի խորհրդարանի ստորին պալատը...

Օրինագիծը, որի հեղինակը Ֆրանսիայի ԱԺ ստորին պալատի պատգամավոր, հայ-ֆրանսիական բարեկամության խմբի անդամ, մարսելցի Վալերի Բուայեն է, 1 տարի ազատազրկում և 45 հազար եվրո տուգանք է սահմանում այն մարդկանց համար, ովքեր կժխտեն մարդկության դեմ գործած ոճիրները: Իսկ Ֆրանսիան այդպիսին ճանաչում է հայերի և հրեաների ցեղասպանությունը: 

Հրեաների ցեղասպանությունը ժխտելու համար քրեական պատիժ սահմանող առանձի օրենք Ֆրանսիան ուներ: Այդ երկիրը ավելի վաղ նախաձեռնել էր նաև հայերի ցեղասպանության ժխտումը քրեականացնող օրենքի ընդունում, սակայն այն խորհրդարանի ստորին պալատն անցնելով, մերժվել էր Սենատում: 

Այս անգամ սակայն 'հայկական' օրինագիծը ընդունվեց Սենատում: Օրինագիծն այժմ ներկայացվելու է Ֆրանսիայի նախագահին, ով 15 օրվա ընթացքում պետք է արձագանքի դրան, վավերացնելով այն: Սենատի քվեարկությանը 'հայկական' օրինագծին կողմ է քվեարկել 127, դեմ՝ 86 Սենատոր...

Ցանկանում եմ մեջբերել օրինագծին դեմ քվեարկած Սենատորներից Աննա Մարիա Էսկոֆերի խոսքերը. «Բնականաբար, ժխտողականությունը վիրավորում է զոհերի հիշատակը, պատմությունը, այդ ամենի առնչությամբ դատական վճիռ կայացնելը, սակայն, ավելի է արժեզրկում եղելությունը: Կողմ լինելով հիշատակի փաստին՝ ցանկանում եմ դեմ արտահայտվել օրինագծին»:

Իսկ կողմ քվեարկող բոլոր Սենատորների անուններն ու նրանց ազգային պատկանելիությունը ցանկի տեսքով, ինչպես նաև «իմ համեստ կարծիքը»` Գերմանիայի` նույն օրինագիծն ընդունել-չընդունելու հավանականության մասին խոստանում եմ ներկայացնել բլոգում... 
ՇՈՒՏՈՎ...

Թվացյալ լավ մարդկանց ու իմ` օպտիմիստ-ռալիստիս մասին...

Գրողը տանի... Ինչ տրամադրությամբ եմ ես հիմա գրում` միայն ես գիտեմ... Չեմ ուզում էդ ամբողջ նեգաԾիվը, որ օրվա վերջում ստացա, փոխանցել ձեզ, բայց գրել անպայման ուզում եմ... 

Այսօր հիասթափությունների օր էր, բայց ուրախ եմ դրա համար էնքանով, որ էն մարդիկ, որոնք այսօր մատուցեցին իրենց` մոռանալով հագնել դիմակները, կեղծազերծեցին էն պատկերացումներն ու կարծիքները, որոնք իրենց մասին ունեի...

Հետաքրքիր ա` ինչի՞ եմ ես մարդկանց հանդիպելիս ինձ համար նկարում ինչ-որ վիրտուալ կերպարներ ու հավատում, որ նրանք հենց էդպիսին էլ կան/պիտի լինեն... ՈՒ ինչի՞ եմ ես անմնացորդ նվիրվում նաև էն մարդկանց, ովքեր դրան արժանի չեն, կամ արժանի են, բայց դրա կարիքը չունեն... Ինչի՞ ա ինձ թվում, որ ես ռեալիստ եմ, եթե երբեմն տիպիկ "Մյունխհաուզեն" եմ, նրա ժամանակակից` version 2.0-ը. ամեն ինչ էնպես ա, ինչպես ես եմ ուզում ու ինչպես ինձ ա պետք, ու ամենավատը էն ա, որ էդ ամենը հավերժ չի, վերջում անպայման հիասթափություն պիտի լինի, ու ես գիտեմ դրա մասին, բայց ընդունել չեմ ուզում...

Ինչի՞, գրողը տանի, ես չեմ կարողանում անտեսել անարժաններին, ու ինչի՞ եմ հավատումմ, որ կարմիր կովը, все таки, եթե իմանա, որ հավատում ես, իր կաշին կփոխի, մի բան էլ փորձում եմ խթանել դրան, օգնել...

Էստեղ Կաստանեդան ինձ կասեր, որ ես պարտվեցի իմ 2-րդ թշնամուն, բայց չէ... Ես դեռ 2-րդի հետ պիտի ընկերանամ ու 3-րդին դեռ պիտի հանդիպեմ, ընդամենը անսահմանափակ քանակությամբ պոֆիգիզմ ա պետք, կգտնեմ, մինչև 4-ի հետ հանդիպելը!!

Ամեն դեպքում, ուրախ եմ, որ էդպիսի մարդիկ չքացան իմ կյանքից` անկախ իմ կամքից... ՈՒղղակի խղճում եմ... Ես վաղը արթնանալու եմ նոր տրամադրությամնբ, էլի պոզիտիվ երաժշտություն եմ լսելու, էլի զբաղվելու եմ էն ամենով, ինչ ինձ դուր ա գալիս, էլի ինձ շրջապատելու եմ էն մարդկանցով, ում հարցում հաստատ չեմ սխալվել, էլի շնչելու եմ ոչ թե ուրիշի արտաշնչած, այլ ՄԱՔՈՒՐ օդ, էլի ժպտալու եմ ու նույնը ամեն :( դեմքովին եմ խորհուրդ տալու, իսկ դուք էդպիսին էլ կմնաք` կեղծիքով ու բացասական էներգիայով լցված... ՈՒ մինչև կսկսեք հասկանալ, որ մի քիչ ապրել ա պետք էնպես, ինչպես կուզենայիք, այլ ոչ թե զուտ ինչ-որ բան ինչ-որ մեկին ցույց տալու համար, արդեն ուշ կլինի...

Խղճացե՛ք ձեզ, ԱՆԿԵՂԾ ՈՒ ԲԱՐԻ ԵՂԵ՛Ք...

Հ.Գ. Համապատասխան նկար չգտա, կոՌՌեկտության սահմաններից դուրս կլիներ...

Վերջին նորությունների մասին...

Բարև, բլոգ :)

Վաղուց չէինք հանդիպել, հերթը ոչ մի կերպ քեզ չէր հասնում, մյուս կողմից էլ, դե, խոստացել էի փրկել քեզ լրիվ քաղաքականացումից, իսկ 4 կողմը միայն քաղաքականություն է... Կներես, բայց ստիպված ես լսել :)

Ինչի մասին կուզենայի հիմա խոսել... Նախ` մի թեմա, որին չանրադառնալ չեմ կարող, հետո կանցնենք հաճելիին... 

Այսօր (արդեն` երեկ) լրացավ Դինքի սպանության 5-րդ տարին... 

Հիշում եմ` ինչ էր կատարվում համաշխարհային լրատվամիջոցներում, Թուրքիայում, հայության շրջանում 5 տարի առաջ... Հիշում եմ «Հրանտի ընկերներ»-ի առաջացումն ու դրա մասնակիցների թվի անկանխատեսելի արագությամբ աճելը... 

Հիշում եմ ինձ վրա դաճած «1500000+1»-ը, այդ տարիքում դրա նշանակության այլ կերպ ընկալումն ու դրա (ու ոչ միայն) հետևանք դարձած վճռականությունը` ընտրելու այն մասնագիտությունը, որը հիմա ստանում եմ...

Ճիշտ է, այն ամենը, ինչ վերաբերում է քաղաքականությանը, վաղուց դադարել է ինձ զարմացնել, բայց 2 օր առաջ, ինչպես Դինքի սպանության գործընթացին 5 տարի շարունակ մյուս հետևողները, այնպես էլ ես, անակնկալի եկա, երբ հրապարակվեց Դինքի սպանության գործով որոշումը, որում մասնավորապես ասվում է, որ գլխավոր մեղադրյալ Յասին Հայալը ցմահ ազատազրկման է դատապարտվել, իսկ Դինքի գործով անցնող մյուս մեղադրյալ Էրհան Թունցելն արդարացվել է սպանության գործով... Լավ, ասենք վերջինս չկարողացավ խուսափել ճաղերից, բայց 2004թ. Ստամբուլի McDonalds'-ի պայթյունը կազմակերպելու գործում ունեցած դերի համար մեղավոր ճանաչվելով /դատապարտվեց 10 տարվա ազատազրկման/... Իսկ մյու՞ս մեղադրյալները... ԱՆԱԿՆԿԱԼ` Ստամբուլի առաջին ատյանի 14-րդ դատարանը մեզ անկարող ապուշների տեղ դնելով արդարացրեց ու ազատ արձակեց մյուս մեղադրյալներին /բացի Օգյուն Սամասթից, որը 2011-ի հուլիսին (եթե չեմ սխալվում) դատապարտվել էր 22 տարի և 10 ամիս ազատազրկման/: Ճիշտ է, Ֆեթիե Չեթինը արդեն խոստացել է բողոքարկել դատարանի որոշումը, բայց դա, ցավոք, անիմաստ եմ համարում... ՈՒրախ էի կարդալ թուրք հայտնի լրագրող և վերլուծաբան Մեհմեդ Ալի Բիրանդի գրառումը Hurriyet Daily News-ում, որտեղ նա խոսում է դատավճռին հետևած արձագանքների մասին, որը գրավեց համաշխարհային լրատվամիջոցների ուշադրությունը... Կուզենայի անպայման կարդայիք`

«Դատարանը չընդունեց, որ այս սպանությունը ծրագրվել եւ իրականացվել է խմբի կողմից: Թվում է, երկու երեխա թղթախաղի ժամանակ մեկը մյուսին ասել է. «Արի գնանք Ստամբուլ եւ սպանենք այդ հային»: Նրանք թափառել են խմբագրատան մոտ, եւ հենց  հանդիպել են Դիքնին, մեկը սեղմել է ձգանը: Դատարանի այս վճռից եփած հավի ծիծաղն էլ կգա»,- գրում է Բիրանդը:

«Ինչ կարելի է ասել, երբ դատական համակարգը, որը մարդկանց ձերբակալում է  ինչ-որ պաստառների  համար կամ  երեք բողոքողներից կազմված խմբին համարում ահաբեկիչներ,  հանկարծ որոշում է, որ Դինքի սպանությունը ծրագրված չի եղել:

Պետությունը պետք է սկսի գործել: Պետք է սկսի հետաքննությունն  այն պետծառայողների նկատմամբ, ովքեր քողարկել են հանցագործներին  եւ չեն կատարել իրենց պարտավորությունները: Դինքի գործը չհետաքննված չպետք է մնա: Հրանտը դրան արժանի չէր:

Թե՞ մենք կարծում ենք,  որ նա նման վերաբերմունքի արժանի է, քանի որ հայ է»... 

Ինձ հատկապես դուր եկավ, թե ինչպես եզրափակեց Բիրանդը...

Կուզենայի նաև ընթերցողիս ուշադրությանը ներկայացնել ևս մեկ հետաքրքիր ու աղմկահարույց արձագանք թուրք լրագրողի, ու անցնել հաջորդ թեմային...

Այսպես, Թուրք հայտնի լրագրող CNNturk-ի «Չեզոք գոտի» հաղորդման հեղինակ և վարող Ահմեդ Հաքանը ինտերնետում հայերի դեմ ռասիստական հայտարարություններին ի պատասխան, ուղիղ եթերում ասել է. «Ես հայ եմ, բան ունե՞ք ասելու»։

Թուրք լրագրողը նշել է, թե իրեն շոկի մեջ է գցել այն, որ ինտերնետում մարդիկ քննադատում էին այն, որ Հրանտ Դինքին սպանելու պատճառով թուրք երիտասարդների են դատում։ «Ես այդ քննարկումներում ասացի. «Բոլորս հայ ենք» կարգախոսը և ապշեցի լպիրշ արձագանքներից։ Տեսա, որ մարդիկ դեռ հայ լինելը հայհոյանք և վիրավորանք են համարում։ Ես նրանց ասացի, որ ուղիղ եթերով եմ ասելու, որ հայ եմ։ Ինձ հարցրեցին, իսկ Երևանում կարո՞ղ եմ ասել, թե թուրք եմ։  Եթե ես Երեւանում չկարողանամ ասել, որ թուրք եմ, դա Երեւանի ամոթը կլինի, իսկ եթե Ստամբուլում ասեմ, որ հայ եմ, դա Ստամբուլի պատիվը կլինի»,-ասել է Ահմեդ Հաքանը։

Թուրք լրագրողը կատարել է խոստումը և ուղիղ եթերում ասել. «Ես հայ եմ, բան ունե՞ք ասելու»(ունենք` ապրես:)), որից հետո Tweeter-ում բազմաթիվ գովեստի խոսքերի է արժանացել... Իսկ նրան ուղղված Tweet-ներից մեկում ասվել է. «Կեցցես, Ահմեդ Հաքան, ճիշտ հաղորդում պատրաստեցիր, Բոլորս Ահմեդ Հաքան ենք»...

ՀՀ ներքին քաղաքականությունը, մեծ աղմուկ բարձրացրաձ ձերբակալությունն ու դրա ենթատեքստը նույնիսկ մեկնաբանել չեմ ուզում... 

Եվ վերջապես Եվրատեսիլի մասին... Ինչպես գիտեք(երևի), Հունվարի 17-ին հայտնի դարձավ, որ Հայաստանը հայտ է ներկայացրել` Ադրբեջանում կայանալիք Եվրատեսիլին մասնակցելու համար... Նախընտրում եմ խնայել նյարդերս, մանավանդ որ 1 անգամ արդեն «բախտ է վիճակվել» խոսել այդ թեմայով ու բավականին անկեղծ, ամեն ինչ ԱՅՍՏԵՂ ասված է!!


Իսկ հիմա անցնենք հաճելիին... Նախ` ֆուտբոլային այն ակումբը, որին երկրպագում եմ 6 տարուց ավել` Բարսելոնան, երեկ գեղեցիկ հաղթանակի հասավ իր հիմնական մրցակցի նկատմամբ, ուրախացրեց /սպասենք պատասխան խաղին` մեկ շաբաթից: Հա, ի դեպ, շնորհակալություն քվեարկության համար/ :)

Երկրորդ հաճելի նորությունը վերաբերում է կրթության ոլորտին. շատ հաճելի է տեսնել, որ բացի 2012-ին գրքի մայրաքաղաք լինելուց Երևանը այսուհետ փաստացի դառնում է նաև եվրոպական բարձրագույն կրթական տարածքի մայրաքաղաք... Դրա մասին կարող եք կարդալ ԱՅՍՏԵՂ!! 

Հ.Գ. Հազիվ հանդիպեցինք, առիթն օգտագործեմ ու մի անձնական նորություն էլ ավելացնեմ... :) 1 օր առանց ընդմիջման հաճելի տանջանքի (և՛ իմ, և՛ ԳիՏաՌիս) շնորհիվ այսօր ես արդեն/վերջապես կարողացա նվագել գիտաՌիս նՅեՌվերի վրա: Իսկ հիմա գնամ քնելու, 4 ժամից քննություն ունեմ :)